شنبه شب، ۲۴ فروردین ۱۳۸۷ در حسینیه ای در شیراز انفجاری رخ داد بصورتی که موج انفجار خانه های اطراف این حسینه را لرزاند و ساکنین منطقه را وحشت زده و به کوچه و خیابان کشاند. کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز از جمله تشکل های فرهنگی مذهبی شیراز است که شنبه شب ها بعد از نماز مغرب و عشاء در حسینیه سیدالشهداء واقع در خیابان شیهد آقایی شهر شیراز مراسم مذهبی با سخنرانی حجت‌الاسلام سیدمحمد انجوی‌نژاد برگزار می کند. در پایان مراسم شنبه شب بود که در حدود ساعت ۲۱:۱۲، انفجاری در حسینیه رخ داد.

برطبق گزارش ابتدایی خبرگزاری ها (فارس - قدس - انتخاب …) این انفجار مربوط به بمب گزاری در حسینه بوده است. حتی تعدادی از این خبرگزاری ها پا را از این فراتر گذاشته و گروه های خاصی که سابقه ارسال پیام های تهدیدآمیز و غیرواقع به اعضای کانون و شرکت کنندگان در مراسم شنبه شب ها داشته اند را نسبت دادند. ولی در صبح روز بعد (یکشنبه ۲۵ فروردین ۱۳۸۷) بلافاصله بمب گذاری توسط فرمانداری شیراز تکذیب و آمار رسمی صدمه دیده های شب گذشته اعلام شد.

با کمال تأسف ۱۲ نفر از عزیزان شیرازی در این حادثه کشته و ۲۰۲ نفر مجروح شدند. مجروحین بر اساس نوع و مقدار صدمه دیدگی به درمانگاه ها و بیمارستان های شیراز رسانده شدند.

اما در این میان تلویزیون رسمی ایران سیاست سکوت خبری را تا چند ساعت بعد از وقوع حادثه اختیار کرد که انتقاد تعدادی از سایت های خبری را بدنبال داشت. به گفته منتقدین با وقوع کوچکترین حادثه ای در مناطق مختلف (عراق - فلسطین - لبنان - افغانستان - … ) رسانه ملی خبر را اعلام کرده و به تحلیل آن مشغول می شود. ولی با موقع حادثه تلخ اینچنینی در ایران، چرا سکوت می کند؟ و معنی سکوت ایشان چیست؟

قابل توجه است که در شب گذشته تلویزون الجزیره و خبرگزاری cnn امریکا و دیگر خبرگزاری های معتبر جهان حادثه را بصورت بمب گذاری به تمامی دنیا مخابره کردند، که مخابره خبر بوسیله این خبرگزاری ها و تکذیب آن بوسیله مقامات ایرانی، مطبوعات غربی را نسبت به صححت خبرهای ارسالی از ایران به تأمل می اندازد. بهر حال وجود یا عدم وجود بمب در حادثه، دو گانگی را در ارسال خبر بدنبال دارد که خود نمره منفی ای برای اطلاع رسانی برای ایران می باشد.

از این دوگانگی که بگذریم حضور مردم همیشه در صحنه ایران در این حادثه قابل توجه است. با شنیدن صدای انفجار اکثر ساکنین منطقه از خانه خود به بیرون آمده و مشغول پیدا کردن دلیل صدا و موجی که تمامی پنجره ها و درب های خانه ها را لرزاند، بودند. چند لحظه بعد از معلوم شدن علت، تعدادی زیادی خود را دوان دوان به محل حادثه رساندند. در حالیکه عده کمی از حاضرین شروع به کمک به حادثه دیده ها کردند، تعداد تماشاچی های ماجرا در حال زیاد شدن بود. هجوم مردم به محل حادثه چنان بود که تمامی خیابان های اطراف بسته شد. عده ای که وضع را برای حادثه دیده ها وخیم می دیدند، شروع به باز کردن معابر و جلوگیری از ورود ماشین های بیشتر به منطقه حادثه کردند. که موفقیت ایشان در ابتدای کار فقط ۱۵ درصد و در اوخر کار ۸۵ درصد تخمین زده شده است. ماشین ها بدون توجه به اخطار مردم و از روی حس کنجکاوی مسیر خود را به سمت محل حادثه ادامه می دادند. در یکی از کوچه های نزدیک حادثه در حالی که یکی از مجروحین بوسیله وانت بار بطوری که در پتو پیچیده شده بود، در حال منتقل شدن به درمانگاه محمدرسول الله (این درمانگاه در نزدیکی محل حادثه واقع شده است) بود، بوسیله تعدادی اتومیبل که در حال رفتن به محل حادثه بودند متوقف شد. راننده و دیگر سرنشینان و مردم حاضر خواستار بازکردن راه بوسیله اتومبیل صفر زانتیایی شدند که بعد از اسرار بسیار راننده لجباز راه را برای عبور باز کرد. فشار این مسئله چنان بالا بود که یکی از سرنشینان وانت از راننده خواست که با صدمه زدن به ماشین زانتیا مسیر را برای خود باز کند!

کار به اینجا ختم نشد و ازدحام جمعیت در محل حادثه آنقدر شد که فرماندار شیراز پشت بلندگو از حاضرین تقاضای ترک محل را کرد؛
“با تشکر از شما، حضور شما نتنها مشکلی را حل نمی کند بلکه در کار نجات حادثه دیده ها اختلال ایجاد می کند”
بعد از صحبت ایشان عده ای با لباس شخصی (از خود مردم حاضر) تقاضا ترک محل را از دیگران کردند ولی کو گوش شنوا!

به کمی عقب برمی گردیم و بمب گذاری در اهواز. به نقل از فردی حاضر در خیابان نادری اهواز؛
“در حال قدم زدن در خیابان بودم که ناگهان صدای انفجاری به گوشم رسید. چون قبل از آن خبر انفجار چند بمب را در اهواز شنیده بودم با سرعت خود را از صدای بمب دور کردم. در این میان چیزی حرکت من را کند کرد. همه مردم به سمت صدای بمب در حال دویدن بودند! ابتدا به خودم شک کردم که آیا محل بمب را درست تشخیص داده ام؟ ولی بعد از مدتی و با شنیدن صدای بمب دوم که تأیید درستی تشخیصم بود، بسرعت خود را بمنزل رساندم. بعداً در اخبار دیدم که گفته شد که بمب اول صوتی بوده. بعد از تجمع مردم در اطراف صدای بمب، بمب دومی که انفجاری بود عمل کرده و کشته های بسیاری بجا گذاشت. با خودم گفتم، چرا…”

قصد، قصد توهین به کسی نیست ولی مردم ما بعد از این همه مسائل تروریستی، جنگ و غیره هنوز فرهنگ لازمه برای مواجه با مسائل اینچنینی را ندارند. هجوم، تجمع، دخالت غیرکارشناسانه و بی جا، ایجاد اختلال و مشکل جهت خودی نشان دادن، اطلاع رسانی ضعیف و غیرواقع، عدم رعایت نکات ایمنی، دست بکار شدن افراد غیرمتخصص، عدم حضور افراد بموقع افراد مسئول و غیره از مشکلاتی است که در موقع وقوع چنین حواثی با وجود تجربه جنگ، ترور های اوایل انقلاب، زلزله بم یا کوهمره سرخی فارس و غیره، رخ می دهد. در این میان کمیته بحرانی که گفته می شد در استان ها بعد از زلزله بم وجود بوجود آمده است فقط بصورت جلسه ای آن هم در استانداری جهت بررسی دلائل و پیشگیری از حوادث اینچنینی دیده شد.

فیلم زمان وقوع حادثه:

زمان و مکان تشییع جنازه شهدای واقعه بمب گذاری حسینیه سید الشهداء (ع) را به شرح ذیل است:
زمان :‌ سه شنبه ۱۳۸۷/۰۱/۲۷ - ساعت ۹ صبح
مکان : حرم مطهر حضرت احمد بن موسی (ع) به سمت گلزار شهداء

در پایان به خانواده های داغدار در حادثه تسلیت و آرزوی سلامتی هر چه زودتر برای صدمه دیده ها را داشته و از همه شما تقاضای دعا جهت بهبود ایشان را دارد.

دسته مطلب: سیاسی