از دوران راهنمایی به افرادی که در همایشات شرکت کرده و یا مقاله ای ارائه می دادند توجه ویژه ای داشتم. ایشان در ذهنم به عنوان انسان های برتر و برجسته ترسیم شده بودند. این را برای اعتراف می گویم یک جورایی به ایشان حسودیم می شد.

گذشت و دوران دبیرستان را گذروندم و با قبولی در کنکور وارد دانشگاه شدم. در دانشگاه با مفهوم اصلی همایش - کنفرانس - کنگره - نمایشگاه و از این جور چیزا آشنا شدم، البته به سبک ایرانیش!

معمولاً روزهای نخستین این مراسم، بعنوان روزهای طلایی شناخته می شوند. فقط افراد خاصی (VIP) قادر به شرکت در این موقع می باشند و بقیه بهر صورت و بهانه ای خود را در این مراسم جا می کنند. اهدای GIFT یا هدایا به شرکت کنندگان از مهمترین ویژگی این زمان می باشد و فقط شرکت کنندگان در این روز قادر به تصاحب هدایا هستند.

معمولاً در زمان های طلایی آدم های بی ربط شرکت کرده و هدف آنها فقط خودی نشان دادن و گرفتن هدایاست و به علت سنگین و خسته کننده بودن بقیه مراسم، اثری از ایشان باقی نمی مانند. بقول معروف در اول همایش بدن ایشان گرم بوده و چیزی نمی فهمند و با کمی جلو رفتن، متوجه می شوند که دارند کم می آورند و خودشان خودشان را مرخص می کنند، چه با بهانه (سرم شلوغ است و مسئولیت دارم و از این حرفا) چه به آرامی و نامحسوس.

از هدایا که بگذریم، معمولاً certificate یا مدرکی به افراد شرکت کننده اعطا می شود که VIP ها (افراد خاص) بدون صلاحیت این مدارک را دریافت می کنند.

حال برویم سر اصل مطلب، و آن هم پذیرایی و غذای همایش است که فکر اکثریت را بخود جلب کرده است. قدرت جذابه آن بصورتی است که بارها مشاهده شده است که قبل از اتمام مراسم، غذاخوری به گونه ای زننده شروع شده که خود نوعی توهین به برگزارکنندگان تلقی شده است.

البته در حاشیه این مراسم هم شرکت ها به معرفی خود مشغول، مقالات علمی بصورت کنفرانس و پوستر ارائه و میزگردها و کارگاه های علمی برگزار می شود که اصلاً اهمیتی ندارند.

و این بود تجربه من از این گونه مراسم و دیگه به افرادی که در این مراسم شرکت می کنند، اصلاً حسودیم نمیشه.

دسته مطلب: طنز و سرگرمی و خواندنی