خطابم به مدیران است. تکراری است ولی یادآوری آن بد نیست. جا و مقام، سمت و قدرت هیچ وقت به کسی وفا نکرده است. قدرتمندترین، بزرگ ترین، پرپشتوانه ترین افراد آمدند و رفتند. اما مدیرانی که رفتند سه دسته بودند؛

۱/ آنهایی که کارهای بزرگی انجام دادند. همیشه فعال و پرانرژی بوده و برای کار کردن کار می کردند همانا نامشان در آنجا ماندگار و بخوبی یاد می شود.

۲/ آنهایی که اصلاً کار بلد نبودند و مدیریت آنها به ضرر سیستم تمام شد، همانا نامشان ماندگار و به بدی یاد می شود.

۳/ آنهایی که بود و نبودشان نه نفعی داشت و نه ضرری. نه مثبت بودند و نه منفی. همانا فراموش شدند.

این ما هستیم که باید انتخاب کنیم که جزء کدام یک باشیم. گروه اول؟ دوم؟ یا سوم؟ و این را باید بدانیم که بقول شاعر

مشک آنست که ببوید نه آنکه عطار بگوید!

باید ببینیم دیگران درباره مدیریت و روش اداره ما چه می گویند. البته نه همه دیگران، بلکه دیگران عاقل - نه عاقل چاپلوس - بلکه عاقل دلسوز.

همیشه خود را محک کنیم و ببینیم که آیا در انجام کارها از نظر دیگران عاقل نچاپلوس سربلند بیرون آمده ایم یا خیر. آن وقت است که نام مان ماندگار و بخوبی یاد می شود.

امضاء
مارمولک شبکه سی فون

دسته مطلب: اقتصادی