سیاست پدر و مادر ندارد. این جمله ای است که هر وقت شبه ای درباره حرف و عملکرد سیاست مداران مشاهده می کنیم، بیادمان می آید.

امریکا، مدعی پرچم داری صلح و دموکراسی در جهان، چند روز گذشته به خاک سوریه در روز روشن تهاجم کرد. مقامات امریکایی بطور غیر رسمی اعلام کردند که هدف کشتن مامور پشتیبانی القاعده در عراق بوده است. ولی در این تهاجم ۷ - ۸ نفر انسان کشته شدند. حال فرض کنیم یکی از آنها این فرد بوده است. تکلیف ۶ - ۷ نفر بی گناه مابقی چیست؟ آیا این عدالت امریکایی است؟ آیا این صلح خاورمیانه ای است؟

رسانه های امریکایی همیشه این طور نشان می دادند که دولت ایران خیلی این طور عمل می کند و همیشه عملکردش را محکوم می کرد. حالا کسی نیست که بگوید برادر شما چرا؟

واقعاً فرقی ندارد که سیاست مدار چه کسی باشد، امریکایی باشد یا ایرانی. بهرحال عملکرد یکی است. فرق آن است که ایرانی به بعضی چیزها معتقد است ولی بابای امریکایی نه.

خطاب به کسانی که می گویند اگر فلانی بیاد خوب است. اگر فلانی به ایران حمله کند نجات می یابیم. اگر فلانی برود بهشت می شود. نه این طور نیست. تجربه نشان داده است، همیشه پرچم داران این چنینی از بقیه بدتر بوده اند. دلیلش هم واضح و مشخص است؛ سیاست پدر و مادر ندارد.

اصلاً این ها رو ولش کن، این چیزا مهم نیست؛ بقول صدای امریکا (همون حاج آقایی که در مسجد نطق می کرد وقتی بچه ای روی قالی کثیفی کرد محل کثیفی رو باید برید ولی وقتی دید زنش اینکار رو کرده شاکی شد و گفت من این رو برای بقیه گفتم!)، بچسب به مسئله هسته ای ایران و نقض حقوق بشر در ایران.

امضاء
مارمولک شبکه سی فون

دسته مطلب: سیاسی